Met hoge snelheid raast de trein aan me voorbij waardoor m'n haar weer alle kanten opvliegt. GEWELDIG!! Ik had al een bad hairday vandaag. Wanneer ik even later een leeg bankje zie, hol ik er met al m'n koffers naartoe en palm het in. 'Hàhh te laat, pech!' Denk ik bij mezelf wanneer de 2 jongens die het bankje ook gezien hadden teleurgesteld wegstappen. Wat denken ze wel?! Ladies First!
Plots zie ik iets op het bord verschijnen, die rode cijfertjes die niemand graag ziet.
+ 0H30 Dat ook nog! Luid zuchtend neem ik m'n iPod, maar het geluid vervaagt door de voorbij rijdende treinen. Terwijl
With you van Chris Brown door de oortjes van m'n iPod galmt, neem ik een rekker uit mijn handtas en bind m'n haren samen. Ik heb eigenlijk best wel honger, maar wanneer ik bedenk wat een gesleur het wel niet zou zijn om met al m'n koffers op die roltrap te gaan, besluit ik om toch maar te blijven zitten.
Mijn gsm weerklinkt luid op het half lege perron, er gaan blijkbaar niet veel mensen naar Duitsland. Logisch misschien, iedereen ligt nu te bakken op één of ander strand in Turkije of Griekenland ofzo. Ik begin m'n gsm te zoeken & open het bericht. Het is mam.
Ben je goed vertrokken? Amuseer je & pas goed op jezelf. is het enige wat er staat. Ik stuur terug dat de trein pas binnen een half uur komt omdat er vertraging was. Ik krijg geen antwoord meer. Typisch! En de groetjes aan Mathieu was ook te veel gevraagd waarschijnlijk? Waarom geven ze nu niet gewoon toe dat ze hem helemaal niet mogen? Het is heus wel duidelijk hoor, maar nee zij beweren dat dat helemaal niet waar is.
Ik begin wat nutteloos alle menu's in m'n gsm open te klikken. Alles foto's passeren de revue. Bij de laatste foto stop ik even, hij is genomen op de voetbal. We waren 2 maand samen toen en hij had een belangrijke match: Anderlecht-Standard, en nu zit hij in
Hamburg. Onvoorstelbaar! Mijn gedachten worden verstoord wanneer mijn gsm weer afgaat. Onbekend nummer. “Hallo met Sasha.” Ik doe m'n handtas weer open en steek m'n iPod weg, veel muziek zal in niet meer moeten luisteren. Binnen 5 minuten komt de trein en mensen kunnen me blijkbaar niet gerust laten. “Hé Sasha, Lorenzo hier, ben je goed vertrokken?” Er klinkt veel lawaai op de achtergrond & die hanggroepjongeren naast me zijn ook niet bepaald stil. “Oh héy Lorenzo, nee binnen 5min pas, de trein had een halfuur vertraging. Sèg euhm hij heeft toch niets door hé? Want het moet echt een complete verassing zijn als ik plots voor hem sta.”
Het kabaal aan de andere kant van de lijn wordt steeds luider. “Nee nee, hij heeft niets door. Maar ik moet afleggen want hij gaat bijna terugkomen, hij is aan het douchen nu.” “Ja is goed. Oh hoe zijn de trainingen trouwens?” “Tot nu toe verloopt alles goed, binnenkort weten we of we hier mogen blijven voetballen of niet. Sorry, ik moet echt ophangen nu, bel me als je in Keulen bent, Ok?” Wanneer ik zie dat de trein aangereden komt, zet ik met alvast recht en ga met al m'n bagage wat dichter bij het spoor staan, tot de trein tot stilstand komt. “Ja ok. De trein is juist hier, tot straks!” Ik verbreek de verbinding en zet men valiezen één voor één op de trein. Wanneer alles er veilig instaat, stap ik tevreden in en zoek me een plaatsje.
Een vijftal minuten later komt de trein in beweging. Ik leun tegen het raam en kijk nog eens naar het perron waar ik zonet zat. Het bordje 'ANTWERPEN-CENTRAAL' wordt alsmaar kleiner tot het uiteindelijk helemaal uit het zicht verdwijnt. 10U03 staat op het scherm van mijn gsm. Er zit echt wel weinig volk op de trein, misschien omdat het nog zo vroeg is, och ja... hoe minder mensen hoe meer plaats. Wanneer na 10 minuten de verveling al toeslaat, neem ik mijn iPod terug uit mijn handtas. Even later komt de conducteur die nogal raar naar al m'n koffers staat te staren. My God! Ik zou hem beter raar aankijken door zijn domme trein die 30 minuten te laat was! Hopelijk mis ik m'n overstap in Brussel niet.
“Dames en heren, we komen aan in Brussel. Deze trein stopt in Brussel Noord, Brussel Congres, Brussel Centraal, Brussel Kapellekerk en Brussel Zuid. De eerste halte is Brussel Noord.” Klinkt het door de wagon, gevolgd door de Franse versie. Ik ben er dus bijna. Met veel gesleur, probeer ik zo snel mogelijk van de trein te raken maar niemand merkt blijkbaar hoe moeilijk het is. Ze kijken allemaal door me heen alsof ik één van de zoveelste toeristen ben ofzo. Je medemens een handje toesteken daar hebben ze hier duidelijk nog niet over gehoord! Mijn armen voelen al loodzwaar aan en ik ben nog niet eens het land uit. Ik heb nog ongeveer 20 minuten. Nog net genoeg tijd om iets te kopen om te eten.
Even later loop ik naar het perron waar m'n trein binnen 10 minuten aankomt. KÖLN 11H24 verschijnt op het bord. Nog geen minuut later, komt de trein al aangereden en even later vertrekt hij weer. Duitsland, here I come...
